گاهی آرام،همچون طفلی در گهوارهای كه خفته است.
گاهی خروشان، بسانِ اِنقلابی كه پس از ظلم و ستمِ قدرتمندان به وجود ميآيد.
کاخ آرزوها
ندايِ او نهَ به كس ميماند، نَه به روُيا
او چسمِ مُطلق است؟ يا
ساختهی آرزوها؟
هرچه هست...
با
من در تكاپويِ بودن
است.
گهگاهی مينشاندم بر
گردونهی خشم،
گهگاهی بر مركبِ
روُياها
او دوست است؟ يا دشمنِ
ديرينه؟
نميدانم صفتاش را چه
بهخوانم؟
زباناش به تلخيِ حقيقتِ وجود،
نگاهاش به مانندِ موسمِ صبحگاههان
از آن روز كه درکنار بَهر،
كاخِ آرزوهايم را با من ميساخت
تا اين هنگام كه پا نهادم در آن كاخ
سفيرِ خواستههايم باقي-ست
28 ژوئن 2009 - 07 تیر 1388
دوباره آغاز
واژهگان بر ميخيزند
تا غروبهايِ روياها
جدل در بسترِ حنجرهها را
ميكشانند بر دوش
زاويههايِ اِدراک همه بسته و خموش
چقدر دلانگيز است!
نگاه بر ستونِ پُر معنايِ واژهگان
صدايام را ميفشارم درگلو
نگاهام را ميپوشانم بر الفاظ
گهگاهی ميپوشاند فضایِ انديشهام را غُبار
غُباری از پَسِ حركتِ نابهنگام
دوباره تولد
دوباره آغاز
شنبه 13 ژوئن 2009 - 23 خرداد 1388
پنجرههايِ بسته
گرفته بود غُبار
پنجرههايِ بسته را
دستهايِ تو شد،معجزه
رويِ قُفلِ پنجرهها
نسيمی از عشق اِحاطه كرده بود
فضايِ خانه را
خُدا را هم حسادتی بود،آن روزها
از گَرمايِ عشقِ بيريايِ تو
آدمها قلبِ تو را حِس نكرده،
مِلامتها كردند...
آوايِ نفسهايِ تو را.
روزِ رفتن
روزِ ودايِ ناپيدا
چكاوكها بَر بامِ خانه،
ترانهی غم ميسُرودند
يادم هست!
آسمان اَبری بود،آن روز
دلم گِريه ميخواست
گِرفته بود،مثلِ روزهايِ پائيزی
رفتي!
ماندم تنها
مثلِ هَر زمان
باز هم پنجرهها را بستم!
تا دگر بار شايد؟
دستهايِ تو،شود معجزهای
رويِ قُفلِ پنجرهها
پنج شنبه 16 آوريل 2009 - 27 فروردین 1388
صدايِ ريزشِ باران
ای بيوفايِ ماندهگار
بشكن اين سكوتِ بيپايان را
از ياد بردهام
ساليانيست،
نوازشِ آفتابِ بهاری را
بنگر!
خورشيد هم گرفته رنگِ غرور
صدايِ ريزشِ باران،
دگر ندارد آن رويايِ روزگارانِ بيپنجره را
نغمهها همه دارند
جامهی غم به تن
گهگاهی ميوزد نسيمی از اُميد
از آنسويِ ديارِ
حال چه كنم با پنچرهها؟
همه يك دست و بيصدا
مينويسم هر روز
با مُركبِ بيرنگ
جملهای بيمفهوم،
رويِ غُبارِ پنجرهها
شنبه 21 مارس 2009 - 01 فروردین 1388
بيا!!!
بشنو نوايِ دلام را
چرا كه ميسُرايد زيبا
هرآنچه را كه ميكند حِس
از ماندن در كنارِ تو
بشكن
سكوتِ كُهنهيِ دلم را
با واژهای زيبا
در صبحگاهی دلانگيز
تا بشكُفت
مثلِ گلی در بهار...
در آغوشِ عشقِ بيريايِ تو
خانهام را گرفته غُباری دلگير،
دلگيرتر از صدايِ مرگ
بيا!!!
عطرِ تنِ خويش را
دگر بار
بيافشان بر تنِ
اين غُبارِِ دلگير
شنبه 07 مارس 2009 - 17 اسفند 1387
عصرِ بيدار
بسان كُهنسالان
ميبرد بر دوش
باری
سنگينتر از زمان
زيرِ آفتابِ آرزوها،
می انديشد سويِ فرداهايِ دور
چيست؟
در مدارِِ زهنِ اين كودك
برِ انديشه...
گشته چهرهاش عنصرِ ناب
عصرِ رسيدن،عصرِ بيدار
عصرِ پرواز به بُلنديهايِ همتراز
رويِ زمان شرمگين از نگاهاش
ميبرد بر دوش باری سنگينتر زمان
28 فوريه 2009 - 10 اسفند 1387
(ترانه)
غريبترين نفس منام
مييونِ اين همه آدم
عاشقِ بيبال و پَرم
رفتی اون دوردورا
تنهام گُذاشتي،با يهِ دُنيا خاطرهها
شبها نميآيد به چشم
يه خواب مثلِ گُذشتهها
روزها هميشه ابريه
كوچهی غمها شده بيانتها
تويِ اين شهرِ غريب
پَرندهی اسير منام
دُنيا شده قفس بَرام
هيچ رنگی نميبينم
تويِ قصرِ آرزوهام
تويِ شهرِ غريب
شايد يه روز پرواز كُنم
بَرم اون دوردور
خاطرهها را به دستِ باد رِها كُنم
شنبه 27 دسامبر 2008 - 07 دی 1387
خنجری بر دست
از اين همه سيلابِ هوس
آه!
از اين همه سرخوردهگيهايِ جنون آميز
رفته از ياد،مفهوم بودن
خنجری بر دست
ميكوبم بر تصويری
كه شكلِ من است
آخر گناهاش،خندهی سردِ پاييزي-ست
ميزند بر جانام نيش
سكوتِ خندهی او
حقيقت را ميدهد پرواز
بر بامِ انديشهام
آخر ساليانيست
انديشهام
از آواياش فراي-ست
24 نوامبر 2008 - 04 آذر 1387
آن روزها
من خفته بودم
در بسترِ رُياهايِ سبز
نهادی پا
در مجلسِ خاطرههايِ هميشه پاييزيام
رنگِ آبيِ چشمانات
بُرد از ياد
رنگِ زدِ تنهاييام را
آن روزها
رويِ هر شاخهی گُل
اُفتاده بود
رنگی از نسيمِ باور
شكوفههايِ اُميد
در آرامشِ صبحگاهان
همآغوشِ نسيم
ترانهی عشق را
زمزمه داشتند
بيخبر از سيلِ حادثهها
آمدی خندان
اما با ديدهگانِ بسته
نقشِ عشق هنوز داشت
رنگِ مهآلودِ سحرگاهان
رنگِ خدا بسته بود نقش
رويِ هر واژهی نگاه
ناگهَ رفتی بيخبر
گذشتی
از هر نقش كه بسته بود
رويِ تنِ زردِ خاطرهها
بعد از آن روزها
كوچهی ما
دگر
صدايِ آشنايی نشنيد
رويِ كاجِ پيرِ كوچه
چكاوكی سكوتِ شب را نشكست
بعد از رفتن تو
من هم رفتم
با كولهبار خاطرهها
چهارشنبه 29 اکتبر 2008 - 08 چهارشنبه آبان 1387
خاک خاطرهها
واژهيِ عشق، بر لبهايِ نمناکاش
خندههايِ گرماش،
ندايِ خواستنِ دل بود و فرياد از وفا
زيرِ رنجِ لحظهها، خميده بود قامت اُميد مرا
او آمد
و بُرد مرا
به شهرِِ گُلافشانِ واژهها
همه حُرمت را از برايام، واژهيِ يگانه ساخت
او چهها كرد از برايِ منِ مغرور...
و من بر رُخسار-اش كشيدم...
خطی به يادگار،
از بدگمانيهايِ ذهنِ فرسودهام
حال كه نيست امكانِ ديدار -اش
اشک حسرت گشته باران،
بر مزارِ خاطرهها
شنبه 18 اکتبر 2008 - 27 مهر 1387
