گاهی آرام،همچون طفلی در گهوارهای كه خفته است.
گاهی خروشان، بسانِ اِنقلابی كه پس از ظلم و ستمِ قدرتمندان به وجود ميآيد.
باور كُن ای عشق!
هر یک شيفته و عاشق
هر یک دل پذيرا برايِ بودن
چه كنم با آوايِ دل ؟
باختن رونقِ اين معركه شد
به سويِ هر یک نهادن گام، نيست آسان
از خود گذشتن،كار اين بازار نيست
می روم خاموش،اندر اين جادهی پُر پيچ و خم
آخر-اش هيچ پيدا نيست كه نيست
حقيقت هر سويِ دارد فرياد
راهی به جُز گُريز از اين مُعمّا نيست
باور كُن ای عشق!
با تو بودن درمانِ اين درد است و فُرستِ فردا نيسث
گر كنی لطفي بر منِ مسكين؟
ای عشق!
نَهم سر بر آستان-ات تا ابد
دردِ من، دردِ اِمروز و فردا نيست
می گُريزم از خويش، تا رسيدن بر آستان-ات
رِهايی بهجز يك سودا نيست
- 27 سپتامبر 2009 - 05 مهر 1388
وجودِ ترک دار
ميريزد سرشکِ وفا
بر قامتِ رَعنايِ او
نشسته نسيمِ پردهدارانِ صبر
سالياني-ست ميكشد بر دوش،صبرِ ايوب
او حقيقتِ متلقِ زندگي-ست
او راويِ گذشت و آزادهگي-ست
چگونه دل بر كنم از او؟
او نمايِ كاملِ انسان
و من دورنمايِ يک وجودِ ترک دار
ميسوزم در آتشِ بيدادگريِ هوسها
عهد و پيمانِ من، چون ديواری فرسوده
كه ميريزد آرام،آرام بر بسترِ نابودی
از تو شرمگينام، ای واژهی فهم!
و ميگريزم ناخواسته به ناکجاهایِ ناپيدا
دگر توانِ ديدنِ چشمانِ نمناک نيست مرا
اينک كه باور دارم به تماميِ وجود،تو را
شرمگينام از بازگشتِ مهرِ تو در سينهام
کاخ آرزوها
ندايِ او نهَ به كس ميماند، نَه به روُيا
او چسمِ مُطلق است؟ يا
ساختهی آرزوها؟
هرچه هست...
با
من در تكاپويِ بودن
است.
گهگاهی مينشاندم بر
گردونهی خشم،
گهگاهی بر مركبِ
روُياها
او دوست است؟ يا دشمنِ
ديرينه؟
نميدانم صفتاش را چه
بهخوانم؟
زباناش به تلخيِ حقيقتِ وجود،
نگاهاش به مانندِ موسمِ صبحگاههان
از آن روز كه درکنار بَهر،
كاخِ آرزوهايم را با من ميساخت
تا اين هنگام كه پا نهادم در آن كاخ
سفيرِ خواستههايم باقي-ست
28 ژوئن 2009 - 07 تیر 1388
دوباره آغاز
واژهگان بر ميخيزند
تا غروبهايِ روياها
جدل در بسترِ حنجرهها را
ميكشانند بر دوش
زاويههايِ اِدراک همه بسته و خموش
چقدر دلانگيز است!
نگاه بر ستونِ پُر معنايِ واژهگان
صدايام را ميفشارم درگلو
نگاهام را ميپوشانم بر الفاظ
گهگاهی ميپوشاند فضایِ انديشهام را غُبار
غُباری از پَسِ حركتِ نابهنگام
دوباره تولد
دوباره آغاز
شنبه 13 ژوئن 2009 - 23 خرداد 1388
پنجرههايِ بسته
گرفته بود غُبار
پنجرههايِ بسته را
دستهايِ تو شد،معجزه
رويِ قُفلِ پنجرهها
نسيمی از عشق اِحاطه كرده بود
فضايِ خانه را
خُدا را هم حسادتی بود،آن روزها
از گَرمايِ عشقِ بيريايِ تو
آدمها قلبِ تو را حِس نكرده،
مِلامتها كردند...
آوايِ نفسهايِ تو را.
روزِ رفتن
روزِ ودايِ ناپيدا
چكاوكها بَر بامِ خانه،
ترانهی غم ميسُرودند
يادم هست!
آسمان اَبری بود،آن روز
دلم گِريه ميخواست
گِرفته بود،مثلِ روزهايِ پائيزی
رفتي!
ماندم تنها
مثلِ هَر زمان
باز هم پنجرهها را بستم!
تا دگر بار شايد؟
دستهايِ تو،شود معجزهای
رويِ قُفلِ پنجرهها
پنج شنبه 16 آوريل 2009 - 27 فروردین 1388
صدايِ ريزشِ باران
ای بيوفايِ ماندهگار
بشكن اين سكوتِ بيپايان را
از ياد بردهام
ساليانيست،
نوازشِ آفتابِ بهاری را
بنگر!
خورشيد هم گرفته رنگِ غرور
صدايِ ريزشِ باران،
دگر ندارد آن رويايِ روزگارانِ بيپنجره را
نغمهها همه دارند
جامهی غم به تن
گهگاهی ميوزد نسيمی از اُميد
از آنسويِ ديارِ
حال چه كنم با پنچرهها؟
همه يك دست و بيصدا
مينويسم هر روز
با مُركبِ بيرنگ
جملهای بيمفهوم،
رويِ غُبارِ پنجرهها
شنبه 21 مارس 2009 - 01 فروردین 1388
بيا!!!
بشنو نوايِ دلام را
چرا كه ميسُرايد زيبا
هرآنچه را كه ميكند حِس
از ماندن در كنارِ تو
بشكن
سكوتِ كُهنهيِ دلم را
با واژهای زيبا
در صبحگاهی دلانگيز
تا بشكُفت
مثلِ گلی در بهار...
در آغوشِ عشقِ بيريايِ تو
خانهام را گرفته غُباری دلگير،
دلگيرتر از صدايِ مرگ
بيا!!!
عطرِ تنِ خويش را
دگر بار
بيافشان بر تنِ
اين غُبارِِ دلگير
شنبه 07 مارس 2009 - 17 اسفند 1387
عصرِ بيدار
بسان كُهنسالان
ميبرد بر دوش
باری
سنگينتر از زمان
زيرِ آفتابِ آرزوها،
می انديشد سويِ فرداهايِ دور
چيست؟
در مدارِِ زهنِ اين كودك
برِ انديشه...
گشته چهرهاش عنصرِ ناب
عصرِ رسيدن،عصرِ بيدار
عصرِ پرواز به بُلنديهايِ همتراز
رويِ زمان شرمگين از نگاهاش
ميبرد بر دوش باری سنگينتر زمان
28 فوريه 2009 - 10 اسفند 1387
(ترانه)
غريبترين نفس منام
مييونِ اين همه آدم
عاشقِ بيبال و پَرم
رفتی اون دوردورا
تنهام گُذاشتي،با يهِ دُنيا خاطرهها
شبها نميآيد به چشم
يه خواب مثلِ گُذشتهها
روزها هميشه ابريه
كوچهی غمها شده بيانتها
تويِ اين شهرِ غريب
پَرندهی اسير منام
دُنيا شده قفس بَرام
هيچ رنگی نميبينم
تويِ قصرِ آرزوهام
تويِ شهرِ غريب
شايد يه روز پرواز كُنم
بَرم اون دوردور
خاطرهها را به دستِ باد رِها كُنم
شنبه 27 دسامبر 2008 - 07 دی 1387
خنجری بر دست
از اين همه سيلابِ هوس
آه!
از اين همه سرخوردهگيهايِ جنون آميز
رفته از ياد،مفهوم بودن
خنجری بر دست
ميكوبم بر تصويری
كه شكلِ من است
آخر گناهاش،خندهی سردِ پاييزي-ست
ميزند بر جانام نيش
سكوتِ خندهی او
حقيقت را ميدهد پرواز
بر بامِ انديشهام
آخر ساليانيست
انديشهام
از آواياش فراي-ست
24 نوامبر 2008 - 04 آذر 1387
آن روزها
من خفته بودم
در بسترِ رُياهايِ سبز
نهادی پا
در مجلسِ خاطرههايِ هميشه پاييزيام
رنگِ آبيِ چشمانات
بُرد از ياد
رنگِ زدِ تنهاييام را
آن روزها
رويِ هر شاخهی گُل
اُفتاده بود
رنگی از نسيمِ باور
شكوفههايِ اُميد
در آرامشِ صبحگاهان
همآغوشِ نسيم
ترانهی عشق را
زمزمه داشتند
بيخبر از سيلِ حادثهها
آمدی خندان
اما با ديدهگانِ بسته
نقشِ عشق هنوز داشت
رنگِ مهآلودِ سحرگاهان
رنگِ خدا بسته بود نقش
رويِ هر واژهی نگاه
ناگهَ رفتی بيخبر
گذشتی
از هر نقش كه بسته بود
رويِ تنِ زردِ خاطرهها
بعد از آن روزها
كوچهی ما
دگر
صدايِ آشنايی نشنيد
رويِ كاجِ پيرِ كوچه
چكاوكی سكوتِ شب را نشكست
بعد از رفتن تو
من هم رفتم
با كولهبار خاطرهها
چهارشنبه 29 اکتبر 2008 - 08 چهارشنبه آبان 1387
خاک خاطرهها
واژهيِ عشق، بر لبهايِ نمناکاش
خندههايِ گرماش،
ندايِ خواستنِ دل بود و فرياد از وفا
زيرِ رنجِ لحظهها، خميده بود قامت اُميد مرا
او آمد
و بُرد مرا
به شهرِِ گُلافشانِ واژهها
همه حُرمت را از برايام، واژهيِ يگانه ساخت
او چهها كرد از برايِ منِ مغرور...
و من بر رُخسار-اش كشيدم...
خطی به يادگار،
از بدگمانيهايِ ذهنِ فرسودهام
حال كه نيست امكانِ ديدار -اش
اشک حسرت گشته باران،
بر مزارِ خاطرهها
شنبه 18 اکتبر 2008 - 27 مهر 1387
زندان ِ شَرم
خزانی دگر رسيد از رَه
و من در بهارِ روياهايام غرق
حاصلِ اينهمه هنجار
مانده برجای بسی انجام
رنگِ آفتاب،رنگِ غمِ مسافر
عابران هر يک دو خطِ موازيِ خيابان را مينگرند
سكوتی مُبهم پوشانده رنگِ تبسّم را
پشتِ هر نگاه، نهُفته فرياد ازعشق
چقدردلگيرم ازاين نقابِ كهنه
و ازاينِ زندان ِ شَرم ...
كاش بودم درختی، درخزان
تا عريان به انتظارِ بهار
فاصلهی يک فصل را
ميزيستم با اصلِ بودن...
جمعه 29 اوت 2008 - 08 شهریور 1387
تنهاييِ مه آلود
واژهگانی مه آلود
پراكنده هرسوي، واژهای از ترس
شب است و خلوتی
و بادهای از تكرار
آنهم نميآرد مستی
جُز سنگينيِ افگار...
خوشترازاين نيافتم درونِ اين جام
گرچه خوشم با سكوتِ مُبهماش
ليک:
ميآزارد-ام، اين سكوتِ بيپايان.
هراز گاهی از سرِ شوق
آهنگی پيچيده در دِرونِ واژهگانِ مُبهم
كه ميآيد بُرون از اعماقِ سينهای مرموز
ميشود هم دَمِ اين تنهاييِ مه آلود
چه بگويم
چه نگويم
رنگِ تفصيرمانده بيگانه با مفهوم
ميروم تا هست حركتی
ميخوانم تا هست حسّی
مينويسم تا هست مُركبی
ميبويم تا هست گُلی در بوستان
ميانديشم تا هست "انديشه" مرا...
چهارشنبه 27 اوت 2008 - 06 شهریور 1387
ترانه
ميبينی فضای خونه، هنوزعطرِ تنِ تو داره
خيلی سالهاست كه منتظر نشستم
هنوز به كسی اونجوری دل نبستم
آخه اين دل كه سيلاب نميشه
تويِ هر دلِ بينشون مهمون نميشه
اما چشمونم خيلی وقته سيلابيه
تويِ باغِ خاطرهها، آفتابيه
دارم اينجا، تنها ميخونم
تا كه كسی ندونه، ازعهد و پيمونم
شبی با چشمِ اشكبار، گفتم خدانگهدار
خورشيد كه رُخ برافروخت، يه دل موند و يه ديوار
سروده شده در تاريخ: ۰۴/۱۰/۲۰۰۵
ايسلند
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
نميدونم؟ اون روز احساس عجيبی داشتم
اين كلمات را با خودم زمزمه ميكردم
حالا بعد از چندين وقت چشمام به اين مطلب افتاد. به نظرِ خودم جالب آمد
نظر شما عزيزانی كه به اين وبلاگ سر ميزنيد،نميدونم...
به هرحال از اشكالاتی كه وجود دارند. صميمانه پوزش ميخواهم.
صابر
2008 - 03 شهریور 1387
عبورِ نگاه
در اين ورته از انديشه
مانده پشت ديوارِ تكرار
رويايِ شبهايِ برفی
حضوری گرم داشت آن زمان،فاصلهها
نانِ بيات رنگينترين، رنگِ سفره بود.
چراغی كم نور، ميگشود دربِ بوستانِ شاهنامه را
رنگِ احساس، ميگرفت، رنگِ پندارِ نيک
کردارِ نيک هم ترازِ طلوع آفتاب
بر ميخواست، برِ گفتارِ نيک
در اندرونِ سينههايِ روشن از نورِ اصالت،
همه اشيا شکلِ تفکر بود.
نسيم در"عبورِ نگاه" رنگِ عشق داشت.
شايد يك خواب بود؟
يا كه گذری بر يك رويا...
در پيچ و خمِ جادهها، تنها حركت، شده مفهوم
ِشايد بشود روزی از اين خوابِ فراموشی برخواست...
شنبه 23 اوت 2008 - 02 شهریور 1387
شميمِ عطرِ
ای مظهرِ اصالتِ وجود
چگونه نيانديشم به تو؟
آن زمان كه رهايات كردم
با تماميِ زخمهايِ نشسته بر تنات
هنوز "بابا نان داد"
تمرينِ: مشقهايم بود
شبها بر بامِ "خانه" به دنبال ستارهام
آسمام را نظاره ميكردم
چرا كه به من آموخته بودند
ستارهی اقبالات در آسمانها-ست
حال نا اُميد از آسمانها
نگاهام را دوختهام بر زمين
و بر پيكرِ زخميِ لحظههايام
شميمِ عطرِ تو را ميجويم
يارِ هم آوايِ من
در ابهام و تصورها
زبان گويايِ هر واژه بود
لیک: در مسيرِ هر ترديد
خندهای مستانه داشت
هر نسيمی كه ميوزيد صبحگاهان
بسی افسون بر رُخِ لاله
جلوه از گذرِ لحظهها داشت
سحر ميدميد بر بستر تفكرِ سبز
تا نقشی دگر بر دايرهی هستی آرد بيصدا
بهاران خالقِ فصلهايِ دور
درختان همآغوشِ جويبار
آه "چه حضوری بر رُخ آن نرگسِ رعنا" نهفته بود...
آشيان بر بامها حكايت از آزاديِ هر نفس داشت
عشق سقفِ هر كاشانه بود
نغمه بود، سرور بود، پايكوبی آئينِ گُلِ سرخ
حكايت از فلسفهی هستی داشت
اينک:پرستوها نقشِ آشيان از ياد بردهاند
جويبار خشكيده از حضورِ گامهايِ ناآشنا
تفسيرِ آئين گُلِ سرخ، ناله و فغان
آهای ! ای يارِ هم آوايِ من
بيا تا اين دم غنيمت شمريم
باغ و بوستان را محفلِ آن مرغان آزرده كنيم
خود بنوشيم بادهی رنج
لیک: فكر آن كه ميآيد بيخبر از منزل دور
بسی شوق از خندهی آن دُردانه كنيم
نقاب
از مرزِ باورها بگذرم؛ تا انتهايِ اضطراب
تا سكوت و فراموشيِ هر آنچه كه دارد فرياد
رفتم:تا آنجا كه ميشد"نقاب"را از چهره بر داشت
و فرياد نمود"من"همانام كه نيستم هيچ
ناگهَ وزيد نسيمی همرا با ترديد
رشتهی تصور-ام را"احاطه"كرد در جسمی بيرنگ
و ماندم"پنهان"باز هم پشت نقاب
بهارانی گذشت اينچنين بيمفهوم از اِحساس
گشودم صد رازِ پنهان از "سيرِ" سرنوشت.
ولی رازِ بودن همچنان سربسته بماند؟
پنچره متروك
نقشی مانده در آن سويِ"پنچره"متروك
ميگذرند لحظهها از كنارِ رنگِ خوابِ"تصوير"سرخوش و رقصكنان
بيخبر از دلِ پُر آوايِ تصوير
حركتی نيست در ورای پندار-اش
سالياني-ست مانده در چهار ضلع ذهن خويش متروك
"كاش"ميآمد كودكی بازی هوش
با مداد هفت رنگ، ميكشيد نقش يك"گل"رويِ قصرِ سردِ آرزو
كاش ميشد از حصارِ باورها گُذشت
رنگِ هر"تصوير"را با رنگِ احساسی از"عشق"نظاره كرد
تبسم را هديهی هر"نگاه" كرد،بيترديد از گرفتنِ پاسخ
از هر مرزی گُذشت بی آنكه صدايی بيگانه باشد با احساسی
كاش ميشد طلوع خورشيد را همراه با آوايِ"پرندهگان"طرح نمود،
بر بسترِ خواستههايِ ناپايدار
و بيداری"انديشه"را جشن گرفت؛در نگاه"تصويرِ"مرموز
طرحِ عشق
دير زمانيست بيگانه طرحِ هر رويا از تبسّمات
رفتی از نهادِ انديشه بُرون، بی خبر از سكوتِ غمها
تو را جاويد می پنداشتم در ضميرِ احساسام
موجی از انجامهايِ نابهنجار آمد
بُرد رنگِ اِحساسِ شعرم را،به اندرونِ ناخواستهها
و من ماندهام و ديوارهايِ بُلندِ آرزوها
گذشتم: از نامُمكنهايِ پُر هراس
به دنبالِ آنچه كه بود نزديكتر از نفس
و اينك: بسی طرحها ماندهاند نا تمام
طرحِ فرياد
طرحِ عشق
طرحِ لذتهايِ گذرا
طرحِ شكستنِ فاصلهها
طرحِ نمنمِ باران زيرِ سقفِ انديشهی مست؛....
انديشه ی مسموم
ديرگاهي-ست انديشه، مسموم به فراموشي-ست
واژهگان بر سطحِ كاغذ، طرحی از بی پروايی دارند
حرج و مرج، حسِ الفاظ را نموده بی رنگ
چشمها: خيره ماندهاند بر سطحِ كاغذ بی جان
از چه بايد نوشت؟
همه چيز محكوم به فناست
در اطراف جُز جُنب و جوشی بی نظم،
چيزی دگر نيست، پيدا
سكوت: تنها واژه كه می دارم، باور
تازهگيها می دهد آزارم
"نه" بخاطرِ ناتوانی از فرياد نيست
هنوز آنقدر توانی هست، در مدارِ باورم
تا بشكند طرحِ اين سكوتِ بی رنگ را
آزار از دردِ مشتركي-ست، كه من و تو را نموده بی گانه از هم
ای تصويرِ هميشه مظلوم
كاش می دانستی !
رنگِ مردُمكِ چشمانات، رنگِ ريا نيست
رنگِ تكرارِِ كلامی ناباور-ست و دگر هيچ
دردِ مُشتركِ من و تو
اشكی -ست كه می ريزد بر زمين بی صدا
سكوتِ تو، ای آشنايِ دور!
رنگِ ظلمي-ست كه می كشم بر دوش
سكوتِ من، رنگِ خندهی پنهانِ تو-ست
چگونه بر بامِ خانهات می شماری ستارهگان را ؟
اينگونه بی پروا !
آن طرفِ شب، چشمانی از شرم تحقير،
دوختهاند نگاه در سياهيِ ترس
كدامين حسِ بی رنگ؟من و تو را اينگون، می دارد باز از فرياد ؟
لحظهای ترديد
نامفهوم
همرا با شك و ترديد
نهاده ِ گام در جادهای ناخواسته
نيست پيدا،مسيری همرا با يغين
جاده گره خورده در جادهها
هر يك نهفته؛ لذتي در دلِ خويش، از گذشتن
لحظهای ترديد، و گامی نهادن در يكی از چند
رفتن: تا اِنتهايِ لذت،
ناگاه: رسيدن به ديگری؟
به شك، ترديد
داخل شدن در دلِ ناشناختههايِ مرموز
آنگاه احساسی از كمبود زنده شدن در ورايِ انديشه
وحركتی نُو، با شوقی آميخته با ترس
پيوسته حركت و رفتن
و هنوز حسرت مانده به جايِ، در اولين گام
ترديد: پيوسته در جوش و خروش
افكار غرق به فرداهايِ نامعلوم
اُميد گرفته سُكان به دست ميرود به ناكجا...
سرودِ هستی
مُحبت به رنگِ آبيِ دريا بود
چشمههايِ گرماش، جلوه ز -رُخِ خدا داشت
طراوت بر صورتِ خاكاش، بی همتا بود
نسيم: رقصكنان، سرودِ هستی ميخواند
گه؛شوخ مجاز،با زُلفِ سفيد چهرهها بود
خوش مَشربي:زينتِ چهرهی مردُماناش
قامتِ نگار، سوار بر مركبِ رُيا بود
عشق: به دنبالِ آشيانه ميگشت
به چشمِ بيمار-اش، بسی دلها،مبتلا بود
سويِ منزلِ تكرار
رو- سويِ خانهِ دوست
غمي-ست در نهان، او را
تا بينهايت،آميخته با لذت
نسيم رقصكُنان ميوزد، بر تنِ درختان
نيست هيچ واژه كه توان گُفت: در وصفاش
غير:نگاهی از سرِ حسرت
همه جا آميخته، طرحي، از وجودی،بی وزن
انديشه را نيست،توان ِ پاسُخي، از سرِ يغين
در ورايِ همهء واژهگان، ميدرخشد، رنگِ ترديد
چه بيپَروا گُذشت امروز؟!
اِنگار بود تكراري؟ شباهت با تمامِ قرنها...
می خواند مُرغِ خيال، باتماميِ حسرتها
سحر آهسته ميرود سويِ منزلِ تكرار
تا بَركند،تيركِ خيمهء خيال
بار دگر مُرغِ خيال، ميبَرد رَه به ناكجا
روز اندك اندك، ميرسد از رَه،
تا طرحی دگر آرد، بيصدا
حلقه ی گرد باد
ای آشنای ِ دیرین
دیر زمانیست، آشفته، اندیشه از تکرار
گرفته غباری از تردیدها،آسمان ِ باورم را
و تو، تنها یغینی که می خواند مرا به خويش
چرا که در اِنتهای ِ هر واژه
می بینم نقشی از وجودی، پُر مُعما
آه ! ای رُیای ِ هویدا
از چه اينگونه ؟ دارد افسونگری، رُخ ِ زیبا ات !
بگو! تا بدانم، رسم ِ بودن را
اینک: تشنه ام، کام ام را گُوارا کُن
با جرعه ای از باده یِ وجود
آخر فردا را شاید بر حلقه ی گرد بادی
گردد نهان، جسم ِ بی تفصیرم
اینک:در آغوش گیر، نهاده ِ اندیشه ام را
آخر از یاد بُرده ام،نامی که مرا بود، آن روز
آن سحرگاهِ پُر رَمز و راز
آن لحظه که شُد، گریه هم آغوش ِ خنده ی مرموز
و من، نهادم پای ، بَر ارثه ی پیکار
پیکاری، آمیختهِ با عشق
عشقی: پُر رَمز و راز
عشقی: بی فرجام
ای آشنای ِ دیرین
بگو تا بدانم! رَسم ِ بودن را
فصلها گُذشت
حكايتِ من و تو، حكايتِ خواهشها نيست
هرچه هست، شَك و تَرديد است و سئوال
ورنَه اين بازي، حكايتِ دلِ ما نيست
در ميانِ اين همه هياهويِ نابهنجار
هيچ تصويری از جنسِ مُطلق، پيدا نيست
لحظهها: پيوسته در تغييرند و آميخته با ترديد
چه بايد كرد؟ فعلِ بودن را، چاره تنها، بودن نيست
فصلها گُذشت و رنگِ انديشه صابت نماند
تصويرِ فردا را كِی توان ديد از سرِ يغين؟
چنان كه امروز رنگِ ديروز و روزهايِ بُگذشته و فردا نيست
سر به سنگ كوفتن و خونِ دل خوردن، حماقت است و دگر هيچ
وَرنه معنی زندگي، جُز اُميد و عشق و ترديدها نيست
دل تنگِ فرياد
می ترسم آخر نيابم تو را
و در اين باديهء بيرنگ،رنگِ ترس گيرد افسانهام.
و در شبی بيصدا، سكوتِ انتظار گيرد،در بَرم
بسانِ رفتنِ روز در دلِ شبِ تاريك
و فريادی از تكرار گيرد در آغوش، انديشهام را
بی آنكه يادی از مُرغك شب، در تابشِ خورشيد توان كرد
پنداشتم ای هم صدا
آنگاه كه قصهء اِسارتام را،
كنم فرياد،به زبانِ حال
ميدانی دردِ بيتفصيرِ مرا
و در زُلالِ چشمانات، خواهم توان ديد
پيوندِ صُلح بودنيها را
بسانِ فريادي،در خاموشيِ برف
ناگه: حسّی آمد، بُرد مرا تا اِنتهايِ باور
تا پَردگاهِ انديشه
تا آنجا كه باورم را،واژهء آزادی
با سايههايِ ياًس داد پيوند
و من دل تنگِ تنهائی و سكوت
دل تنگِ فرياد،
در مِدارِ دو خطِ مِوازی
ميروم،با پاهائی بسته به زنجير
زنجيری كه آشناست با رَنگ ترسِ من
